Tezim şudur: Eğitim sistemimiz, ayakları üzerine değil başı üzerine yürümeye çalışan insanın durumuna benzemektedir.

Sevgili arkadaşım Ahmet Kandemir’in, mevzuat bilgisine, birikimine güvenirim. O nedenle yazılarını da özenle okurum. Ayrıca altındaki yorumları da. Nerede ise tamamı eğitimci olan yorumcuların yazdıkları bana “öğretmenler ve okul yöneticilerinin” ne düşündükleri konusunda fazlasıyla bilgi verir.

Örneğin Sevgili Ahmet’in “Eğitim Kurumlarına Yönetici Atama Yönetmeliği”ndeki değişikleri ele son yazısı(http://www.memurlar.net/haber/147671) bunun güzel örneklerinden biri oldu.

Bilirsiniz okuyucu yorumları, sadece metinle ilgili olmaz. Bazen kendi aralarında yeni bir tartışma açar ve orada tartışırlar da. Ahmet’in yazısının altında “Okul müdürleri ne iş yapar” sorusu etrafında dolaşan bir tartışma var. Doğrusu bana epeyce veri sağlayan bir tartışma. Uzun yıllardır benim üzerinde durduğum bir sorunu tetikleyici bir içerik taşıyor. Ortaya atılan soru öyle olmasa da verilen cevaplar öyle.

Benim cevabını aradığım soru “öğretmenlerin” neden “okul müdürü, yardımcısı veya yönetim basamaklarından birinde” olmayı bu kadar istediğidir?

Yorumcunun biri soruyor: “Okul müdürü ne yapıyor?”. Öbürü cevap vermiş:

Bu cevabı okurken işte dedim kendi kendime: Bir mesleğin ölümünün ortaya çıkardığı kara mizah bu olsa gerek.

Eğitim-öğretimde işin özü sınıfta gerçekleşir.

Sınıfta iki statü, iki taraf var: Öğretmen ve öğrenci.

Türk Eğitim Sistemi ve örgütsel yapısı sınıftaki ilişkinin başarısı için vardır. Örgütlenmede öğretmen öğrenci ilişkisini düzenleyen birimler ana birimler, bu düzenleyici kurumların ihtiyaçlarını karşılayanlar ise yardımcı birimlerdir.

Dünyanın neresinde var bilmiyorum. Yardımcı birimlerde görev almanın üst, ana birimlerde görev almanın ast olduğu bir yönetim anlayışı…

Evet Türkiye’de var.

Çünkü Türkiye’de sınıfa girmek önemsiz ama yukarıda yorumcunun yazdığı işleri yapmak daha önemli.

Peki, bu işi kimlere yaptırıyoruz?

Sınıfa girmek için yetiştirdiğimiz, yetişmesi için dünyanın parasını harcadığımız öğretmene…

Sizce, bu işte, yanlış giden bir şey yok mu?

Verdiğim örneği sadece okul-yönetimi için düşünmeyin. Bakanlığın yönetiminde de bu işler böyle.

Örneğin, “Personel Genel Müdürlüğü mü? Talim Terbiye Kurulu mu” daha önemlidir diye sorayım. Personel Genel Müdürlüğü diyeceğinizden kuşku duymuyorum. Öyle ya daha etkili ve etkin bir kurum Personel Genel Müdürlüğü. En azından şu an ki durum böyle.

Bir önceki TTKB’nı açıklamıştı. Kuruma “personel geliyor, gidiyor benim haberim olmuyor” diye. Bu açıklamanın ardından bir yazılı önergesine verilen cevapta bunun doğal, yasal bir uygulama olduğunu açıklamıştı.Bakanlık Yardımcı birimin, ana birimi düzenlemesinden başka bir anlamı yoktu, kurul başkanın söylediklerinin ve yazılı soru önergesine verilen cevabın.

Yorumcu bir başka öğretmen yazıyor:

Görülüyor ki okul yöneticisi olmak, uğrunda sınavlara, bakanlığın özel uygulamalarına katlanmayı gerektirmesine rağmen bitmeyen bir arzu içinde istenen bir görev.

Peki neden isteniyor? Sınıfa girmek için yetişmiş, bu değerli, birikimli, deneyimli insanlar neden yönetim basamaklarında görev almak için çırpınıyor?

Bu sorunun cevabını da bir sonraki yazıda ele alayım.

31.08.2009